Çocukluk bizi birleştirir…Ama hayat kimin yalnız kalacağını belirler.Çocukken el ele yürürüz.

Zamanın sonsuz olduğunu sanırız. Sanki hep birlikte kalacakmışız gibi. Oysa hayat çoktan bir sırayı yazmıştır. Kardeşlerden biri hepsinin cenazesini görecek kadar uzun yaşayacaktır. Biri hiçbirini göremeden erken gidecektir. Ve biri öyle bir zamanda gidecektir ki diğerleri artık orada olmayacaktır. Bu bir trajedi değil. Hayatın gerçeği. Ama burada görünmeyen bir çekirdek inanç vardır: Birçok insan çocukken şunu öğrenir: “Nasıl olsa aile hep orada olacak.” Bu yüzden aramayı erteler, affetmeyi erteler, söylenecek sözleri erteler. Oysa gerçek şu: Hiçbir bağ sonsuz değildir. Hiçbir insan kalıcı değildir. Bu yüzden bugün hâlâ kardeşlerin hayattaysa onu ara. Sarıl. Konuş. Çünkü bazen bir ilişkiyi korumak sadece sevgi değil, bilinçli bir seçimdir. Ve büyümek demek… sevdiklerini kaybetmeden önce onların kıymetini bilmeyi öğrenmektir. Gerçek sevgi ertelenmez. Çünkü hayat kimseye sonsuz zaman vermez.